محبت ؛ ادامه ی مطالب عرفانی( ۶ )

 محبت عربی است و فارسی اش دوستی است ؛

محبت یعنی گرایش و تمایلی  از عمق وجود آدمی نسبت به چیزی یا کسی .

مراتب محبت :‌

۱ـ پایین ترین مرتبه ( میل ) حداقل گرایش آدمی به چیزی .

۲ـ مرتبه بالاتر از میل را حب می گویند ( کشش تقویت می شود ) .

۳ـ علاقه ؛  به چیزی وابسته می شه ( پیوند ).

۴ـ ودّ ( پیوند ناگسستنی ) .

۵ـ هوی ( که محبت زلال گشته و ناخالصی ندارد ).

هوای خویشتن بگذار    اگر داری هوای دوست

۶ـ خُلت ( در هم آمیختگی وجود حبیب و محبوب ) .

۷ـ مرحله نهایی (‌عشق )‌ که هستی او در هستی محبوب مزمحل میشه .

***

میل( طبع ) در میان همه موجودات یکسانه اما بالاترین مرحله عشق ؛

در موجوداتی است که دارای روح لطیفی اند

مفهوم دوستی مومنان برای خدا ( بنده به حق ) یعنی پیروی آنان از فرمان او و ترجیح دادن

فرمان او و حسن خرسندی .

هرکس ادعای دوستی بهشت کند اما فرمانبرداری نکند دروغگوست

هرکس ادعای ترس از آخرت کند و نافرمانی کند دروغگوست

هرکس ادعای دوستی خدا کند و ار آزمایش گله کند دروغگوست

از ابراهیم خواص در مورد محبت پرسیدند و ایشان گفت :

۱ـاراده ی ما در مقابل اراده ی خدا از بین رود ( دوگانگی خواست نباشد )

۲ـ آنچه موجودی را از موجود دیگر متمایز می کنه صفاتش است اگر این صفات از بین رود

دوگانگی از بین می ره

۳ـ تا زمانیکه استقلال است نیاز هست ( وقتی خودی نباشه خواسته ای نیست )

***

Image hosting by TinyPic

گفته شده شتر وقتی مست میشه ۴۰ روز علف نمی خوره و حتی چندین برابر

بارش بگذارند خسته نمیشه ( هنگامیکه دلش به هیجان آید و یاد محبوبش افتد ) اگر ویژگی شتر این

است که بار سنگین را بخاطر محبوبش می کشد آیا ما هم کشش ناروایی را بخاطر

خدا رها کرده ایم ؟! آیا بر خویشتن بخاطر خدا بار سنگینی را پذیرفته ایم ؟!‌

ادامه دارد ...

  
نویسنده : مسافر خدا ; ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٢ بهمن ،۱۳۸٥